Jaaroverzicht 2016

Long time no blog! Ik blogde sowieso al vrij onregelmatig, maar de afgelopen tijd was het wel echt dramatisch. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Ik ga stoppen met bloggen. Deze pagina blijft bestaan en eventueel pak ik ooit de draad weer op, maar voorlopig houd ik het bij deze post. Misschien dat ik dit blog gebruik voor al m’n jaaroverzichten, want ik vind het best wel leuk om die van de afgelopen jaren door te lezen 🙂

Maar goed, over 2016 dus hè; dat was best wel een leuk jaar. Want:

  • Ik ging met vriendin M. naar het Zwanenmeer.
  • Ik werd blogger voor ISH Jewels.
  • Ik heb mijn bachelor diploma in ontvangst mogen nemen.
  • Ik heb voor de opening van Nelson’s conceptstore o.a. Caroline Tensen mogen interviewen.
  • Ik ben in mei samen met le boyfriend naar Curaçao gegaan! Ik was al bijna vijf jaar niet echt meer op vakantie gegaan, dus dit was echt heerlijk. We hebben daar met dolfijnen en schildpadden gezwommen, gesnorkeld en vooral genoten van het eiland. Wat een heerlijke vakantie was dat.
  • Samen met vriendin A. heb ik Coldplay voor het eerst in m’n leven live mogen aanschouwen en dat was geweldig.
  • Ik ben met vriendin I. naar Boedapest geweest. Een prachtige stad en als je vegan en/of glutenvrij moet eten, is Boedapest echt een aanrader!
  • Ik vond een nieuwe baan! Daar was (ben) ik heel blij mee, aangezien ik mijn vorige baan echt niet leuk meer vond. Ik werk nu fulltime, wat best pittig kan zijn. Maar tot op de dag van vandaag geeft het me ook energie, want ik heb leuke collega’s, het werk is interessant en ik leer er veel van.
  • Mocht ik op uitnodiging de opening van Kattencafé Pebbles bijwonen.
  • Ik ben met m’n vriend naar de Red Hot Chili Peppers geweest.
  • Heb ik samen met vriendin S. een cocktailavond georganiseerd.
  • Samen met m’n vriend ben ik in december naar Berlijn geweest.
  • Ik had weer een balletvoorstelling! Ik zit samen met M. op ballet en we zijn beiden geen prima ballerina’s, maar we vonden het heel leuk om op het podium te staan 🙂
12657830_1087040208003334_5470623658688687381_o

Eindelijk ons diploma!

DSC_0372.JPG

Dushi Curaçao

DSC_0311.JPG

Boedapest: sinds dit jaar één van m’n favo steden

DSC_0098 (2).JPG

De opening van Kattencafé Pebbles

DSC_0029.JPG

Berlijn

Ook heb ik dit jaar voor het eerst de andere kant van mijn familie mogen ontmoeten. Dankzij omstandigheden had ik hun nog nooit gezien. Daarnaast heb ik geleerd om beter voor mezelf te zorgen, wat misschien nog wel één van de allerbelangrijkste gebeurtenissen van dit jaar was.

2016 was niet alleen maar regenbogen en unicorns. In de zoektocht naar een baan heb ik veel afwijzingen mogen ontvangen, wat mij behoorlijk demotiveerde. Ook vond ik mijn toenmalige baan echt niet leuk meer, wat aardig wat invloed had op de rest van mijn leven (dit klinkt heel dramatisch, was het niet) (oké, misschien een beetje). Qua gezondheid was het ook niet echt een topjaar. Voor 2017 heb ik dus een aantal goede voornemens:

  • Ik wil gezonder gaan eten. Cut the crap! Kant en klare glutenvrije producten als brood, koek, pasta, etc. zitten vol met suiker, zout, gekke E-nummers en ei. Daar wil ik dus van af; ik wil puurder gaan eten. Meer zelf maken, minder suikers en E-nummers. Ook wil ik minder dierlijke producten eten. Ik eet al parttime vegetarisch, waarom niet parttime veganistisch? Dankzij vriendin I. ben ik meer gaan nadenken over de gehele industrie achter dierlijke producten. Ik heb besloten dat ik daar zo min mogelijk deel van uit wil maken. Ik vind dierenwelzijn belangrijker dan een plak kaas op m’n brood.
  • Ik wil ‘groener’ gaan leven. Zoals we nu met z’n alle leven is niet goed voor de wereld. Waarom zouden we dan zo blijven doorgaan? Ik was altijd al van alle lichten uitdoen, de verwarming niet te hoog aanzetten, zo min mogelijk water verspillen en geen eten weggooien, maar er zijn nog ontzettend veel verbeteringen op dit gebied. Zo wil ik niet meer lukraak kleding en woonaccessoires kopen. Dankzij mijn zusje haar blog zijn mijn ogen geopend over de kledingindustrie. Tevens wil ik echt streng gaan letten op dierproefvrije verzorgingsproducten. Ik schrok dat ik nog steeds merken gebruik die op dieren testen. Ik hoop dat ik me aankomend jaar nog verder ga ontwikkelingen op dit gebied.
  • Ik wil dit jaar nog meer reizen dan afgelopen jaar! Als ik niet meer zoveel geld uitgeef aan spullen, kan ik meer geld uitgeven aan ervaringen. Win-win! Zo zitten er tripjes naar Lissabon en Italië in de pijplijn. Ik ben benieuwd waar ik in 2017 nog meer naartoe mag gaan 🙂
  • Ik ga samen met mijn zusje naar The Pretty Reckless! We zouden een aantal jaar geleden al gaan, maar toen zei de band de tour af. Hopelijk gaat het dit jaar wel door 😉
  • Ik wil heel graag iets nieuws leren. Natuurlijk leer ik veel op werk, maar ik zit er al een tijd aan te denken om een cursus te gaan volgen. Wat precies weet ik nog niet, maar wat ik wel zeker weet is dat ik in 2017 weer de studieboeken induik.
  • Hopelijk ga ik weer meer met muziek doen. In de tijd dat ik bezig was met mijn scriptie en solliciteren, stond zingen op een héél laag pitje. Nu ik beter in mijn vel zit, mis ik het opeens. Daarom hoop ik dat ik op muzikaal vlak weer actiever word en dat ik zelfs weer mag optreden…
  • Ik wil van m’n smartphone verslaving af. In plaats van een uur verspillen aan Facebook, kan ik ook gewoon iets nuttigs doen.
  • Meer knuffelen met Pidi. Want Pidi verdient gewoon veel knuffels ❤ 

    DSC09755.jpg

    (Een jaaroverzicht zonder een foto van dit harige monster is geen goed jaaroverzicht)

Ik heb nog véél meer goede voornemens, maar dit waren wel zo beetje de belangrijkste. Geen idee of ik dit in 2017 allemaal waar kan maken, want het is nogal wat! Maar goed, waar een wil is, is een weg 🙂 Ik hoop dat 2017 een leuk, leerzaam en veilig jaar wordt, met minder haat en meer liefde.

Happy new year!

 

 

Advertenties

Het houdt niet op.

2016-03-13 05.32.56 1

Dinsdagochtend 9:30 uur, mijn telefoon trilt. Ik zit net ontspannen te genieten van mijn ontbijtje – ik heb tenslotte een vrije dag. Ik pak mijn telefoon en ik zie dat mijn vriend een berichtje heeft gestuurd. Woooww, aanslagen in Brussel. Echt bizar. Direct ga ik naar de Nu.nl app, waar ik het gruwelijke nieuws lees. “Verdomme, alweer”, denk ik, terwijl ik op internet speur naar meer informatie over deze aanslagen.

Inmiddels zijn de eerste beelden vlak na de aanslagen vrijgegeven. Wat je ziet zijn verwoeste gebouwen, verspreide ledematen en mensen in paniek. Afschuwelijk. Dit zijn allemaal mensen die dag net zoals ieder ander begonnen zijn. Onderweg naar werk, op zakenreis of misschien wel met het gezin op vakantie. Allemaal nietsvermoedende mensen, waarvan in één klap het leven weggenomen is. Waarom, vraag ik mij af. Waarom wordt dit een ander aangedaan? Het is zo nutteloos. Het maakt mij zó boos. Maar ook bang, want als het in België gebeurt, waarom hier dan niet?

Ondertussen ligt in Nederland het treinverkeer deels plat, vanwege ‘een verdacht persoon’ en is het Sanoma gebouw ontruimt. In België wordt er momenteel een kerncentrale ontruimt. Laten we hopen dat dit loos alarm is, want vandaag heeft Europa weer genoeg ellende meegemaakt.

En laten we vooral hoop houden. Hoop op een wereld waarin iedereen elkaar accepteert. Waar iedereen elkaar tolereert. Waar iedereen elkaar in z’n waarde laat. Waar we niet meer met angst op een metrostation staan. Of met angst het vliegtuig pakken. Of zonder na te denken naar een café gaat, want “Wat er in Parijs is gebeurd, kan ook zomaar hier plaatsvinden”. Dat is wat ‘ze’ willen. Het dagelijks leven ontwrichten. Haat zaaien. Laten we daar alsjeblieft niet aan toe geven. Laten we ons alsjeblieft niet verlagen tot het niveau van de daders.

Weet je wat de ultieme manier is om wraak te nemen op dit soort acties? Het leven vieren. Want de slachtoffers van alle terroristische aanslagen kunnen het niet meer, maar wij godzijdank nog wel.

Oh zo origineel: 2015 recap.

2015-12-30 09.58.15 1

Net zoals voorgaande jaren én als bloggend Nederland heb ik een lekker egocentrisch jaaroverzicht geschreven. Zeer waarschijnlijk vinden alleen mijn opa en oma dit stuk boeiend om te lezen, maar soit. Ik doe het lekker toch. Benieuwd naar hoe mijn jaar was? Lees dan gauw verder.

Terwijl ik dit schrijf, zitten we alweer in de laatste week van december en dat betekent dat dit jaar alweer bijna ten einde is. My lord, wat is het toch weer snel gegaan. 2015 was voor mij eigenlijk best wel een goed jaar, maar zo voelt het niet. Geen idee waarom, want als ik door m’n agenda blader, al mijn foto’s bekijk en diep in mijn geheugen graaf, zie ik dat het best wel een tof jaar is geweest. Want:

– Ik ging ein-de-lijk op mezelf. Lekker alleen wonen, in een kast van huis die helemaal naar mijn smaak is ingericht, wat wil een mens nog meer? Nou…
– …een kat! Na een maand op mezelf wonen vond ik het wel tijd worden voor een poezenbeest in de vorm van een mank, zwart jong scharminkel genaamd Loesie. Zij is de beste koop van het jaar. Of nee, van m’n leven.
– Na een heel jaar struggelen ben ik eindelijk afgestudeerd. Is het normaal dat ik nog steeds niet helemaal kan geloven dat ik mijn diploma heb behaald?
– Ik werd modeblogger voor Nelson.nl.
– Ik kreeg tevens ook een vast contract bij Nelson, hoera hoera!
– Ik verruilde mijn lange manen voor een kort pittig kapsel.
– Ik ging dit jaar naar Pinkpop en dat was leuk.
– Samen met the boyfriend ben ik een weekendje naar Amsterdam gegaan in een superdeluxe hotel.
– Ik ben naar kattencafé Kopjes gegaan en dat was leuk.
– Ook ben ik naar Maastricht, Antwerpen en Groningen geweest.

Lekker kort, lekker pittig.

@ Kattenccafé Kopjes

Lieve Loes ❤

Pinkpop, je was leuk.

Een eigen huis, een plek onder de zon.

Ja, het was wel een leuk jaar, maar dit jaar stond vooral in het teken van stress, stress en nog eens stress. En teleurstellingen. In het begin van het jaar had ik al een eigen woning, maar die ging om bepaalde redenen niet door. Daarbij werd mijn scriptie tot twee keer toe afgekeurd, omdat ze op Inholland super streng zijn geworden. Dus ik heb het afgelopen jaar als een soort van scriptieschrijvende, schoenverkopende en verhuizende holbewoner met no social life geleefd. Daarom hoop ik dat ik in 2016:

– Meer tijd met vrienden kan doorbrengen. Ik wil niet meer op de zaterdagavond ploeterend achter mijn laptop doorbrengen. Geef mij aankomend jaar maar vrienden, feestjes en gezelligheid.
– Op vakantie. Nadat ik al ruim vier jaar lang niet meer op vakantie ben geweest, wil ik dit jaar echt graag op vakantie gaan. Of nee, MOET ik dit jaar op vakantie gaan. Ik weet niet eens meer hoe een strand er van dichtbij uitziet (Scheveningen daargelaten). Dus het is ook wel echt nodig.
– Naast die vakantie naar een warm oord wil ik ook graag nog naar Berlijn. Oja, en Londen, Barcelona, Boedapest, Venetië…
– Hoewel ik een vast contract heb gekregen, wil ik toch graag ander werk en/of iets voor erbij. Helaas kan ik daar maar een aantal uren per week werken, wat nooit genoeg zal zijn voor al die dure vakanties en citytrips die ik wil gaan doen. Dat wordt solliciteren!
– Na een heel jaar op m’n luie kont te hebben gezeten, wil ik in 2016 toch wat vaker de sportschool aan de binnenkant gaan bekijken.
– Dan kan ik gelijk ook wat gezonder gaan eten, want dat was er ook een beetje bij ingeschoten. Minder suiker, zout en E-nummers, meer groente, fruit en andere gezonde dingen. En zo min mogelijk vlees, want als ex-vegetariër kan ik makkelijk zonder. Dat vinden de dieren ook leuker.
– Oh, en ik ga ook eens een housewarming geven. Moet ook nog steeds gebeuren namelijk.

Jawül, ik heb best wel veel zin in het nieuwe jaar. In januari heb ik mijn diploma-uitreiking en ga ik naar het Zwanenmeer met balletvriendin M. In juni ga ik met vriendin A. eindelijk naar m’n favo band: Coldplay! (En nog eens 6000 uitroeptekens) Dus laat 2016 maar komen!

Oké, dat was ‘m dan, mijn recap. Echt tof dat je ‘m helemaal hebt gelezen. Daarom wens ik jou een heel gelukkig nieuwjaar! Dat 2016 een awesome jaar mag worden.

Tot in het nieuwe jaar!

 

 

Afgestudeerd.

image

Het is 9 uur ’s ochtends, mijn wekker gaat. Ik jump m’n bed uit om de wekker uit te zetten, om vervolgens samen met Loesie er weer in te springen. Terwijl zij mij natte kopjes geeft aan mijn neus en haar nageltjes scherpt in mijn nek, lig ik te twijfelen of ik deze ochtend wel of niet ga sporten. Het lijkt op een doodnormale vrijdagochtend, totdat ik mij opeens bedenk dat dit de eerste dag van een nieuwe fase is. Ik ben afgestudeerd. Ik ben officieel geen student meer. Gisteren kon ik het niet bevatten, het leek wel een droom. Maar het is toch écht zo: ik heb een voldoende voor mijn scriptie. Ik heb een hbo-diploma. Eindelijk. Eindelijk kan ik mij gaan richten op wat ik wil gaan doen. Wil ik verder gaan leren, wil ik fulltime gaan werken of wil ik gaan reizen? Allemaal keuzes die ik nog eventjes niet wil maken. Ik zie wel wat de toekomst mij brengt. Voorlopig vind ik de keuze of ik vandaag ga sporten al lastig genoeg.

Een ode aan Loesie, mijn asielkatje

DSC09740

Het zal je vast niet ontgaan zijn, maar vandaag is het Werelddierendag! Dé dag om je huisdier eens extra te verwennen. Wat mij betreft is dierendag een dag waarbij álle dieren in het zonnetje gezet moeten worden. Helaas gebeurt dat niet en ondervinden teveel dieren dagelijks een hoop leed. Als dierenliefhebber zijnde vind ik dat afschuwelijk en kan ik hier ontzettend boos en verdrietig om worden. Het liefst red ik alle zielige dieren uit de klauwen van kwaadwillende mensen, maar dat gaat jammer genoeg niet. I wish I could.

Toch heb ik op microniveau een ‘goede daad’ verricht. Toen ik ruim vier maanden geleden op mezelf ging wonen, had ik één grote wens: een eigen katje. Dat zou m’n huis, op een Deens design kastje, gordijnen, shitloads cactussen en kitscherige schilderijtjes na, helemaal afmaken. Een belangrijke voorwaarde: het katje moest uit het asiel komen. Veel mensen willen geen asieldier, met als argument dat die dieren “altijd wat mankeren”, “niet voor niets gedumpt zijn” of omdat men het gewoonweg niet leuk vindt om zijn/haar huisdier niet vanaf kleins af aan gekend te hebben. Iets wat ik niet begrijp. Wat is er nou mooier dan een verdwaald, verwaarloosd, mishandeld, gedumpt, bejaard of kreupel asieldier te adopteren, om het beestje vervolgens een goed thuis te geven? Ik woonde dan ook nog geen week in m’n nieuwe stulpje toen ik de app van het dierenasiel obsessief in de gaten hield. Dagelijks ‘likete’ ik in de app katjes, alsof het een soort van Tinder was. De ene kat was nog liever (en zieliger) dan de ander. Mijn kattenmoederhart (jup…) smolt keer op keer. Er was alleen één nadeel: de meeste katten moesten naar buiten kunnen, terwijl ik juist een kat zocht die genoegen kon nemen met alleen een balkonnetje. Daarnaast zocht ik een kat die nog jong was, tussen de 1 en de 3 jaar oud. En zo vielen vrijwel alle katjes af.

Maar toen, op een dag, had het dierenasiel in Vlaardingen weer een aantal nieuwe poezenbeesten gekregen. Mijn hart maakte een sprongetje, want er zaten maar liefst twee (!!!) jonge katjes tussen die niet naar buiten mochten. De ene omdat ze een gebroken pootje heeft gehad, de ander omdat ze te onhandig was. De ene was zwart en had een ontzettend lief kopje, de ander was een lapjespoes met vleermuisoortjes. Ik was verliefd geworden op het zwartje katje. Gewapend met een reismandje ging ik samen met m’n vriend en m’n ouders naar het dierenasiel, om kennis te maken met de éénjarige ‘Floortje’, zoals ze daar heette. Mocht Floortje niks zijn, dan wilde ik voor Jerry met d’r vleermuisoortjes gaan. Eenmaal in het asiel werden ik en m’n vriend enthousiast begroet door Floortje. Ze kon niet stoppen met het geven van kopjes, ze was zo blij! Floortje was een heel klein en dun poesje. Ze liep een beetje mank, vanwege het pootje. De breuk was zo erg dat de dierenarts besloten had om een deel van haar heupje te verwijderen. Gelukkig was het allemaal goed gekomen met het pootje. Het enige wat ze eraan over had gehouden was een opgeschoren vacht (vanwege de operatie) en een gek loopje. De medewerkers van het asiel vermoedden dat Floortje mishandeld werd door haar vorige eigenaar, met het gebroken pootje als gevolg. Zo erg! 😦 Ik heb nog even staan twijfelen, omdat ik Jerry ook zo zielig vond. Jerry was net gesteriliseerd en was daar heel ziek van. Er lag een zielig hoopje kat in een bench die meer dood dan levend was. Het liefst had ik ze alle twee genomen, maar dat mocht niet van mezelf.

Loesie in het asiel

Loesie in het asiel

Nadat ik even stond te twijfel, koos ik voor Floortje. Ik doopte haar om in Lucy. Ze is vernoemd naar Lucille Werner, vanwege het manke loopje. Lucy vond ik niet leuk staan, dus werd het Loesie. Maar inmiddels heeft Loesie, geheel volgens traditie, een achterlijke bijnaam gekregen, namelijk ‘Pidi’. De kat van m’n ouders heet officieel Lotje, maar luistert nu al jaren naar de debiele naam ‘Oetie’. Loesie a.k.a. Pidi wordt ook wel Loeser, Zwarte Pidi, Pietje en Miauwmiauw genoemd. Pidi houdt van voetballen met balletjes, apekooien op de bank/bed, volledig wild worden in d’r kattentunnel, door het huis heen racen, spelen met haar speelgoedslang en mijn telefoon op de grond gooien. Ze geeft kopjes aan cactussen (met als gevolgd kleine naaldjes in d’r neus) (oeps), flikkert nog wel eens van iets af en steelt zo nu en dan mijn brood van het aanrecht.  Iedere ochtend (en nacht) komt Pidi al spinnend mijn haar melken en geeft ze me ontzettend veel natte kopjes aan m’n neus. Ze loopt me overal achterna, ze zit op m’n schoot als ik naar de wc ga en ze zegt heel de dag door “prrrr”. Ik knuffel haar en geef haar kusjes, zij knort als een malle en geeft kopjes terug. Inmiddels woont ze drie maanden bij me en het gaat, op een aantal mankementjes na, heel goed met haar. Haar vachtje glanst en ze groeit ontzettend hard!

Kijk hoe klein ze was!

Kijk hoe klein ze was!

Inmiddels is ze al een stuk groter

Inmiddels is ze al een stuk groter

Ik ben ontzettend blij met Loes, en zij hopelijk ook met mij. Ik geef d’r tenslotte eten en liefde, dus dat zit waarschijnlijk wel snor. Er is in ieder geval één katje ‘gered’, maar er zijn ontzettend veel dieren in het asiel die op zoek zijn naar een nieuw thuis. Ben jij van plan om een huisdier te nemen? Kijk dan vooral eens op ikzoekbaas.dierenbescherming.nl, of download de app Ik Zoek Baas van de Dierenbescherming. Geef een asieldier een tweede kans!

SONY DSC

 

#wannabefitgirl

2015-07-23 11.40.07 1_20150723114206729

Het was een doodnormale doordeweekse dag. Ik werd om half 9 wakker, rommelde wat in huis, werkte wat aan m’n scriptie en liep even naar dat afschuwelijke Alexandrium om een cadeautje te scoren voor mijn zusje. Helaas had ik niets leuks gevonden en wandelde weer naar huis. En terwijl ik liep, bedacht ik om weer eens een avondje te gaan sporten. Ik voelde al wat spierpijn opkomen vanwege de balletles van de avond daarvoor en het leek mij wel fijn om een uurtje te gaan stretchen – body art stretch wordt die les genoemd. Eenmaal thuis checkte ik het zomerrooster van de sportschool en zag dat body art stretch om 20:00 uur werd gegeven.

Zodoende stond ik om 20:00 uur op m’n sokken in de zaal. Voor body art stretch hoef je niet per se op je sportschoenen, maar nu stond iedereen te shinen op haar Nikes. Plots begon er bij mij iets te dagen. Shit, dit is een hele andere les! Voor de zekerheid vroeg ik het aan de vrouw die achter mij stond. “Body art? Haha nee, dit is B.B.B.!”, waarna ze mij heel hard uitlachte. Ik had op dat moment twee keuzes: of heel hard wegrennen en mezelf een loser voelen, of gewoon blijven en kijken of ik B.B.B. zal overleven. Ik koos voor het tweede.

De les begon en het ging er gelijk al wild aan toe. Ik vroeg me af wanneer we een minuutje pauze zouden krijgen, want die kwam maar niet en ik was nu al aardig bezweet. Er waren op dat moment nog maar 10 minuten voorbij. De rest van de les bleven we de been- en bilspieren maar trainen. Op het moment dat ik echt niet meer kon mochten we de gewichtjes erbij pakken voor een serie lunges. Ik eet liever lunch dan dat ik lunges doe en er kwam ook geen einde aan die oefeningen. Ik kon niet meer en stopte halverwege, terwijl de dames van 50 jaar oud vrolijk doorgingen. Toen voelde ik me dus alsnog een loser.

42a70a0c6a1ff37f9dacabd5ec5bc6e7

Opeens stopte we met de oefeningen en mochten we de gewichtjes wegleggen. Yeah, de les is eindelijk voorbij! HA JAMMER. Want toen was het tijd voor de buikspieren. Ik rook constant een penetrante zweetgeur voorbij komen. “Gadver, wie stinkt hier zo?”, bedacht ik me. Tijdens de buikseries kwam ik tot de conclusie dat ík de veroorzaker was van die geur. Enfin, tijdens de buikspieroefeningen faalde ik ook weer. Ik kon gewoon niet meer. Daarna mochten we à la strafkamp nog lekker vijf minuten planken, wat ik natuurlijk ook al niet volhield. Na het planken was het ein-de-lijk tijd voor wat ontspanning. En toen was de les voorbij.

“Lekker gestretcht hè?”, vroeg diezelfde vrouw sarcastisch, om vervolgens weer in lachen uit te barsten. Ik lachte maar mee met m’n bezwete tomatenhoofd. De spierpijn in m’n billen voelde ik al opkomen. “Echt stretchen was het inderdaad niet, maar ik vond het toch wel een leuke les.”, antwoordde ik tegen die mevrouw. En ik meende het. Morgen kan ik waarschijnlijk niet meer lopen, maar volgende week ga ik weer. #wannabefitgirl

Funny-fitness-the-dying-fatman

Recap #YourDailyPhoto

IMG_20150517_143258 Iets meer dan een maand geleden zei ik dat ik mee wilde doen aan een Instagram challenge (je leest die post hier). Ik was nogal druk en wilde graag weer wat meer stilstaan bij de dag zelf. Daarom deed ik mee met de challenge ‘Your Daily Photo’, een tag die bedacht is door Liliane van Your Daily Intake. Liliane had voor iedere dag in de maand mei een onderwerp bedacht en daarover moest dan een foto geplaatst worden. Zo gezegd, zo gedaan!

ydp_mei

Inmiddels is mei voorbij (dat rijmt) en ik moet zeggen dat ik de challenge niet helemaal volbracht heb… Braaf plaatste ik iedere dag een foto, tot vorige week: ik kreeg een flinke griep en lag een aantal dagen in een soort coma. Daarna had ik geen zin (en geen fut) meer om leuke foto’s te maken. Balen! Maar heeft het gebracht tot wat ik van te voren wilde? Ging ik erdoor wat meer in het ‘nu’ leven? Ehm…. Nee. Dat is niet helemaal gelukt. Ik was nu juist bezig met “Oh, wat is het onderwerp voor morgen? Wat ga ik ervan maken? Hoe ga ik dat doen?”. Daarnaast ging er veel tijd in zitten. En nog iets: ik zat keihard over m’n datalimiet heen. Oeps! Maar wat ik wél heel leuk vond aan de challenge is dat ik wat meer bezig was met fotografie, ook al was het maar met de camera van mijn telefoon. Ik vond het leuk om mooie foto’s bij de onderwerpen te maken. Misschien dat ik m’n spiegelreflexcamera onder een laag stof vandaan ga halen. Daarnaast vond ik het als social media hater stiekem wel leuk om iedere dag iets op Instagram te zetten. Hoewel ik mij best kan voorstellen dat m’n volgers er een beetje gek van werden. Sorry lieve volgers. Ik zal het niet meer doen.

Hoewel er voor deze maand weer nieuwe onderwerpen zijn bedacht voor de challenge, doe ik niet meer mee. Ik vond het toch iets teveel gedoe. Maar ik vind het wel leuk om te kijken wat anderen nu met de challenge doen, dus volgen doe ik ‘m nog zeker! Ben je benieuwd naar de foto’s die ik heb geplaatst afgelopen maand? Hieronder staat een kleine recap van de leukste foto’s. Enjoy!

Dag 18: Plant. Mijn leuke mini cactussen!

Dag 18: Plant. Mijn leuke mini cactussen!

Dag 3: Makes me smile. Deze mooie tulpen die ik van m'n moeder had gekregen made me smile. Inmiddels zijn ze dood, trouwens.

Dag 3: Makes me smile. Deze mooie tulpen die ik van m’n moeder had gekregen made me smile. Inmiddels zijn ze dood. #makesmesad

Dag 13: Vogel. Volgens mij moest het een levende vogel zijn, maar dit is kip dus dat is ook goed, toch?

Dag 13: Vogel. Volgens mij moest het een levende vogel zijn, maar dit is kip dus dat is ook goed, toch?

Dag 12: Bloesem.

Dag 12: Bloesem.

Dag 10: Moederdag. Ik had die dag anderhalf jaar met m'n vriend en dat moest natuurlijk gevierd worden met zelfgemaakte sushi.

Dag 10: Moederdag. Ik had die dag anderhalf jaar met m’n vriend en dat moest natuurlijk gevierd worden met zelfgemaakte sushi. Oja, ik had ook aan Moederdag gedaan hoor!

Dag 25: Sport. Ik vond mezelf heel grappig die dag. Oetie de yoga cat.

Dag 25: Sport. Geen sportschool selfie, maar een foto van Oetie die m’n yoga-mat overneemt.

Dag 21: Schaduw.

Dag 21: Schaduw.

Alle andere foto’s kan je vinden op mijn account @lindseyvleeuwen!

Gekke gewoontes.

2015-05-06 11

Al geruime tijd volg ik Leonie van Gewoon wat een studentje ’s avonds eet. Ze komt met de meest geniale recepten (ze zijn altijd easy en dat is dus geniaal) en ze is ontzettend grappig. En nu heeft ze weer wat leuks bedacht: een Foodconfessions-tag. Je moet tien confessions vertellen die te maken hebben met eten. Aangezien ik soms best wel een aparte eter ben, is dit de perfécte tag voor mij! Oké daar komt-ieeee:

1. Ik ben een extreme zoetekauw. Zodra ik ’s ochtends wakker wordt schreeuwt mijn lichaam “SUUUIKEERRR” en start ik ook met een zoet ontbijt. ’s Middags eet ik altijd iets hartigs, maar daarna wil ik chocola. Zo rond half 4 heb ik weer een suikershot nodig en ’s avonds na het eten wil ik wéér iets zoets. Als ik wil kan ik heel de dag door snoepen, maar meestal beperk ik het tot fruit en dadels (want dat is iets gezonder).
2. Ik eet mijn chocolade vet smerig. Meestal probeer ik zo min mogelijk chocola te eten, maar als ik het mezelf toesta probeer ik er zo lang mogelijk van te genieten. Normale mensen breken een stukje af en kauwen erop. Ik doe alsof het een soort van lolly is, waardoor ik net als een klein kind volledig onder de chocolade zit. Mijn vriend gaat altijd een beetje kokhalzen als hij me zo bezig ziet, maar chocola is zoveel lekkerder als het een beetje gesmolten is. Dus ga ik er gewoon vrolijk mee door.

2575e802a36d0b838829ce8df3503a16

Dit dus.

3. Ik kan geen eten weggooien en daarom eet ik ’s avonds ALTIJD teveel. Mijn bord ligt altijd te vol (iets met grotere ogen dan maag) en ik zit op gegeven moment dan ook propvol. De meeste mensen stoppen dan met eten en laten de restjes liggen, maar ik dus niet. Nee, ik eet altijd mijn bord leeg, want ik vind het vreselijk als dat restje eten weggegooid moet worden. Ik voel me dan extreem schuldig. Ik vind voedselverspilling zo zonde, dus prop ik mezelf liever vol dan dat het weggegooid moet worden. Wat nog een goede optie is: Ik eet het restje de volgende dag als lunch. En als er heel veel eten over is, dan wordt het ingevroren voor een volgende keer. Dat is op zich wel goed, toch?
4. Ik eet altijd twee stukken taart. Want één stuk is niet genoeg.
5. Ik hou van vellen op mijn chocolademelk. Als ik zelf chocolademelk maak, zorg ik er altijd voor dat de melk overkookt, want dan krijg je zo’n heerlijke vel erop. En daar word ik dan weer heel blij van.
6. Ik ben de hele dag door bezig met eten. ’s Avonds lig ik in bed te bedenken wat ik ’s ochtends wil ontbijten en ’s ochtends vraag ik me af wat we ’s avonds gaan eten. Ik kan heel erg uitkijken naar een lekkere lunch en vind het heerlijk om foodblogs en de Allerhande te lezen, fantaserend over wat voor lekkere dingen ik ooit kan gaan eten.

Dit ben ik

Dit ben ik

7. Ik hou van pap met klontjes en shitloads muesli in m’n yoghurt. Ik schaar dit een beetje onder mijn ‘vel op melk’ obsessie. Ik vind het gewoonweg lekkerder als er meer dan de dagelijkse aanbevolen hoeveelheid calorieën in m’n pap/yoghurt zit.
8. Ik heb altijd honger. Als ik ’s ochtends vroeg opsta, heb ik rond half 11 weer honger. Waaay to early om al te gaan lunchen, dus dan is het tijd voor een tweede ontbijt. Om half 4 krijg ik standaard weer trek, waardoor ik genoodzaakt ben om weer wat naar binnen te werken. Want zonder die tussendoortjes overleef ik de dag niet.
9. Ik raak in paniek als ik leverworst of andere ingewanden moet eten. Als klein meisje vond ik leverworst heeerlijk. Ik kreeg altijd een plakje van de slager en at het graag op brood. Totdat ik een jaar of 6 was, toen kwam het omslagpunt. Ik ontdekte dat leverworst van een lever gemaakt wordt en dat het dus een ingewand is. GADVER! Sindsdien weigerde ik mijn ooit zo geliefde boterham met leverworst te eten en dat heb ik tot de dag van vandaag volgehouden. Ook ga ik kotsen van het idee dat de darmen in de garnalen moet eten. Die moeten dus ook vakkundig verwijdert worden. Daarnaast zal ik ook never nooit mosselen, slakken en andere weekdieren eten. Want die vreet je dus lekker met ingewanden en al op. Lekker hoor. Not.
10. Ik ben een quinoa-kut en eet meestal best wel gezond. Zo word extreem gelukkig van een boterham met hummus, kikkererwten en avocado. Sowieso maakt avocado het leven wat mooier. Het enige wat ik weiger te eten zijn superfoods. Flikker op met je chiazaad, ik ben geen fucking vogel.

Een bonusconfession:

11. Ik ben jaloers op de mensen die alles kunnen eten zonder er ziek van te worden. Ik weet niet meer hoe Italiaans schepijs in een hoorntje smaakt. Ik verlang naar Hema-taarten met gekleurde vlokken aan de zijkant. Ik ben zo benieuwd naar de Tony’s Chocolony’s melk met zeezout. Het lijkt me zo heerlijk om uit eten te gaan waar je maar wilt. Ik wil het ook kunnen, maar dat zit er helaas niet in.

Dat waren mijn confessions! Wat zijn jouw gekke eetgewoontes? Laat het me weten!

Zo, en dan is het nu tijd voor m’n broodje hummus met avocado en chocolade toe. Doei.

Dagelijkse dingetjes

2015-02-04 06

Long time no blog! Maar daar heb ik ook een goede reden voor, want ik moest de deadline van m’n scriptie halen (die vervolgens afgekeurd is), ik heb weer een eigen huis (daarover ooit meer), ik moet wéér aan m’n scriptie werken (zucht), ik werk drie dagen in de week bij Nelson en daar ben ik ook nog steeds blogger voor. Drukdrukdruk dus. Maar goed, dit vind ik leuker dan hele dagen niets doen. Dus ik mag eigenlijk niet klagen. Vanwege de drukte en omdat ik als een ongeleid projectiel door het leven ga, vliegen de dagen voorbij. Ik probeer al wat meer in het ‘nu’ te leven (zweef teef term), maar het enige wat mijn hersenen doen is: ‘JE MOET DIT NOG DOEN. JE MOET DAT NOG DOEN. WERK AAN JE SCRIPTIE. CONCENTREER JE DAAROP. NEE NIET DENKEN AAN DE INRICHTING VAN JE HUIS, DAT KOMT ZO. NU AAN JE SCRIPTIE. HÉ ER ZIT EEN VOGELTJE BUITEN WAT LEUK’.  Zo gaat het ongeveer de hele dag door en voor ik het weet is het weer avond.

Om wat meer stil te staan bij de dagelijkse dingetjes, doe ik mee met een heuse Instagram challenge. M’n eerste challenge ever. Spannuuuund. Normaal gesproken vond ik dat soort dingen bullshit, maar ik hoop hiermee wat bewuster door het leven te gaan. De challenge is bedacht door Liliane van Your Daily Intake. Ik volgde haar al wat langer vanwege haar vrolijke blog en idem Instagram-account. Maar wat houdt die challenge in? Nou, dat zal ik je kort even uitleggen:

Voor elke dag van de maand moet je een foto op Instagram plaatsen met het thema van die dag met de hashtag #yourdailyphoto. Voor april was het bijvoorbeeld 1. hahaha (omdat het 1 april was), 2. geel, 3. ei, enzovoorts. Hieronder kan je zien welke thema’s Liliane voor de maand mei heeft bedacht.

ydp_mei

Ik ga proberen deze challenge te volbrengen. Je kan mijn Instagram-account vinden onder de naam ‘lindseyvleeuwen’. Ik ben benieuwd of dit gaat werken tegen de dagelijkse sleur! Doe je ook mee?

 

Het leven gaat niet altijd over rozen.

In december 2014 had ik een vaag voorgevoel. Ik had het gevoel dat 2015 alles behalve een fijn jaar zou worden. Inmiddels is het begin februari en ik kan stellen dat dit voorgevoel aardig uitgekomen is.

t9d330b_fuck-my-life-cat

Zoals jullie waarschijnlijk hebben gezien/gelezen, zou ik op mezelf gaan. Na zorgvuldige berekeningen en diep nadenken heb ik half januari het huurcontract getekend. Nadat ik de sleutel overhandigd kreeg heb ik een vreugdedansje gedaan in de woonkamer. Ik was zo blij. Ik merkte wel dat ik meer herrie in de woning hoorde dan wat ik bij de bezichtigingen had gehoord. En ik wist nog steeds niet wat er achter dat luik zat in de slaapkamer. “Dat zal wel een opbergruimte zijn.” werd er tegen mij gezegd, en ik ben daar vanuit gegaan. Want de opzichter zou dat toch wel weten?

Nee. De opzichter had blijkbaar geen flauw idee wat er achter dat luik zat. Toen mijn ouders op een normale zaterdagmiddag wilden gaan starten met klussen, kwamen ze tot de ontdekking dat er twee grote ventilatiesystemen achter dat luik zit. Die systemen zorgden voor een continu suizend geluid, alsof je in een harde storm zit, of pal langs de snelweg woont. Ze waren direct gestopt met klussen. Dit leuke nieuws kreeg ik op m’n werk te horen, waarna ik volledig in paniek naar het huis ging om zelf te gaan luisteren. Inderdaad, die systemen maakten veel geluid. Teveel, naar mijn mening. Hoe langer je in het stille huis was, hoe harder het geluid werd. Hoe kan dit nou? Hoe hebben we dit nou niet kunnen horen tijdens de bezichtigingen? Hoe kon de opzichter niet weten dat er twee van die apparaten achter dat luik zat? Schijnbaar hebben die apparaten uit gestaan tijdens die bezichtigingen, anders hadden we dat al veel eerder opgemerkt.

’s Avonds kwam mijn vriend nog even luisteren. “Nee, hier zou ik ook niet in kunnen slapen.” was zijn antwoord. En hij had het ook niet gehoord toen hij mee ging naar een bezichtiging. Gelukkig, het lag niet aan mij. Maar nu? Ik had voor anderhalve maand de huur betaald, alles was al geregeld. Het huis was van mij. Maar ik wilde het niet meer. Voor dit geluid had ik niet getekend. Er moest naar een oplossing gezocht worden. Misschien zou ik wel kunnen wennen aan dit geluid? Misschien kan er een timer op die apparaten, waardoor ze sowieso ’s nachts stil zijn? Misschien kunnen ze het isoleren, waardoor het geluid weg is? Na veel gebel, geregel en stress, kwam er uiteindelijk een opzichter kijken. “Oei mevrouwtje, ik had niet verwacht dat er zulke grote systemen er in zo’n klein huisje zou zitten. Nee, hier kan niet zoveel gedaan aan worden… Het geluid zal altijd blijven. Misschien dat isolatie zou helpen, maar zeker weten doe ik dat niet.”

Toen wist ik het zeker: Hier kan ik niet gaan wonen. Het hele avontuur kan niet doorgaan. Ik heb m’n ogen uit m’n kop gejankt. In een week tijd ging ik van ‘super happy’ naar ‘emo kid’. Want nu kwam het volgende probleem: De vloer moest geannuleerd worden, ik moest m’n keukentafel terugbrengen naar de kringloop, het bankstel moest geannuleerd worden… En nog het allerbelangrijkste: Kreeg ik mijn anderhalve maand huur wel terug? Na een hoop geregel heb ik het geld van de vloer terug gekregen, is de tafel teruggebracht en komt het bankstel toch en mag-ie godzijdank bij m’n schoonouders staan. En wonder boven wonder: Ik heb al m’n geld terug van de huur.

Eind goed, al goed toch? Ja, dat kan je denken. Maar op dit moment voelt het toch anders. Ik woon opeens weer thuis, terwijl ik me erop had voorbereid eindelijk een eigen plekje te hebben.  Ik probeer om deze gebeurtenis te kunnen lachen, zodat het minder erg lijkt. Hé, ik heb zometeen meer geld dan dat ik ooit heb gehad! Ik kan langer met Oetie knuffelen! Ik hoef geen huishouden te doen! Ik verdien zometeen zoveel dat ik lekker op vakantie kan gaan! Maar diep vanbinnen vreet het aan me. Alle stress van de afgelopen weken begint er nu uit te komen en ik voel me een wandelend lijk. Ik probeer aan m’n scriptie te werken, maar natuurlijk gaat dat ook niet goed en weet ik zeker dat ik de deadline van maart niet ga halen. Verder gaat het met een aantal mensen die ik liefheb ook niet zo goed. Kortom: dit jaar is héél slecht begonnen.

Mocht je nu een hater zijn en denken: “Ha lekker voor Lindsey, dat is je verdiende loon.” Doe maar. Want ook al gaat het op dit moment niet goed, ik weet wel dat het op een dag weer beter gaat. Dat ik een nog leuker huisje vind. Dat ik m’n scriptie haal. Dat het beter gaat met de mensen waarbij het nu minder gaat. Dat ik ga reizen, ver weg van hier. En die tijd komt er. Misschien niet morgen, misschien niet over een maand. Misschien pas volgend jaar. De tijd zal het leren.

Nee, het leven gaat niet over rozen. Maar, what doesn’t kill you makes you stronger. Toch?

Oké nu ga ik weer aan m’n scriptie, anders haal ik de deadline sowieso helemaal niet.

Doei.