Een ode aan Loesie, mijn asielkatje

DSC09740

Het zal je vast niet ontgaan zijn, maar vandaag is het Werelddierendag! Dé dag om je huisdier eens extra te verwennen. Wat mij betreft is dierendag een dag waarbij álle dieren in het zonnetje gezet moeten worden. Helaas gebeurt dat niet en ondervinden teveel dieren dagelijks een hoop leed. Als dierenliefhebber zijnde vind ik dat afschuwelijk en kan ik hier ontzettend boos en verdrietig om worden. Het liefst red ik alle zielige dieren uit de klauwen van kwaadwillende mensen, maar dat gaat jammer genoeg niet. I wish I could.

Toch heb ik op microniveau een ‘goede daad’ verricht. Toen ik ruim vier maanden geleden op mezelf ging wonen, had ik één grote wens: een eigen katje. Dat zou m’n huis, op een Deens design kastje, gordijnen, shitloads cactussen en kitscherige schilderijtjes na, helemaal afmaken. Een belangrijke voorwaarde: het katje moest uit het asiel komen. Veel mensen willen geen asieldier, met als argument dat die dieren “altijd wat mankeren”, “niet voor niets gedumpt zijn” of omdat men het gewoonweg niet leuk vindt om zijn/haar huisdier niet vanaf kleins af aan gekend te hebben. Iets wat ik niet begrijp. Wat is er nou mooier dan een verdwaald, verwaarloosd, mishandeld, gedumpt, bejaard of kreupel asieldier te adopteren, om het beestje vervolgens een goed thuis te geven? Ik woonde dan ook nog geen week in m’n nieuwe stulpje toen ik de app van het dierenasiel obsessief in de gaten hield. Dagelijks ‘likete’ ik in de app katjes, alsof het een soort van Tinder was. De ene kat was nog liever (en zieliger) dan de ander. Mijn kattenmoederhart (jup…) smolt keer op keer. Er was alleen één nadeel: de meeste katten moesten naar buiten kunnen, terwijl ik juist een kat zocht die genoegen kon nemen met alleen een balkonnetje. Daarnaast zocht ik een kat die nog jong was, tussen de 1 en de 3 jaar oud. En zo vielen vrijwel alle katjes af.

Maar toen, op een dag, had het dierenasiel in Vlaardingen weer een aantal nieuwe poezenbeesten gekregen. Mijn hart maakte een sprongetje, want er zaten maar liefst twee (!!!) jonge katjes tussen die niet naar buiten mochten. De ene omdat ze een gebroken pootje heeft gehad, de ander omdat ze te onhandig was. De ene was zwart en had een ontzettend lief kopje, de ander was een lapjespoes met vleermuisoortjes. Ik was verliefd geworden op het zwartje katje. Gewapend met een reismandje ging ik samen met m’n vriend en m’n ouders naar het dierenasiel, om kennis te maken met de éénjarige ‘Floortje’, zoals ze daar heette. Mocht Floortje niks zijn, dan wilde ik voor Jerry met d’r vleermuisoortjes gaan. Eenmaal in het asiel werden ik en m’n vriend enthousiast begroet door Floortje. Ze kon niet stoppen met het geven van kopjes, ze was zo blij! Floortje was een heel klein en dun poesje. Ze liep een beetje mank, vanwege het pootje. De breuk was zo erg dat de dierenarts besloten had om een deel van haar heupje te verwijderen. Gelukkig was het allemaal goed gekomen met het pootje. Het enige wat ze eraan over had gehouden was een opgeschoren vacht (vanwege de operatie) en een gek loopje. De medewerkers van het asiel vermoedden dat Floortje mishandeld werd door haar vorige eigenaar, met het gebroken pootje als gevolg. Zo erg! 😦 Ik heb nog even staan twijfelen, omdat ik Jerry ook zo zielig vond. Jerry was net gesteriliseerd en was daar heel ziek van. Er lag een zielig hoopje kat in een bench die meer dood dan levend was. Het liefst had ik ze alle twee genomen, maar dat mocht niet van mezelf.

Loesie in het asiel

Loesie in het asiel

Nadat ik even stond te twijfel, koos ik voor Floortje. Ik doopte haar om in Lucy. Ze is vernoemd naar Lucille Werner, vanwege het manke loopje. Lucy vond ik niet leuk staan, dus werd het Loesie. Maar inmiddels heeft Loesie, geheel volgens traditie, een achterlijke bijnaam gekregen, namelijk ‘Pidi’. De kat van m’n ouders heet officieel Lotje, maar luistert nu al jaren naar de debiele naam ‘Oetie’. Loesie a.k.a. Pidi wordt ook wel Loeser, Zwarte Pidi, Pietje en Miauwmiauw genoemd. Pidi houdt van voetballen met balletjes, apekooien op de bank/bed, volledig wild worden in d’r kattentunnel, door het huis heen racen, spelen met haar speelgoedslang en mijn telefoon op de grond gooien. Ze geeft kopjes aan cactussen (met als gevolgd kleine naaldjes in d’r neus) (oeps), flikkert nog wel eens van iets af en steelt zo nu en dan mijn brood van het aanrecht.  Iedere ochtend (en nacht) komt Pidi al spinnend mijn haar melken en geeft ze me ontzettend veel natte kopjes aan m’n neus. Ze loopt me overal achterna, ze zit op m’n schoot als ik naar de wc ga en ze zegt heel de dag door “prrrr”. Ik knuffel haar en geef haar kusjes, zij knort als een malle en geeft kopjes terug. Inmiddels woont ze drie maanden bij me en het gaat, op een aantal mankementjes na, heel goed met haar. Haar vachtje glanst en ze groeit ontzettend hard!

Kijk hoe klein ze was!

Kijk hoe klein ze was!

Inmiddels is ze al een stuk groter

Inmiddels is ze al een stuk groter

Ik ben ontzettend blij met Loes, en zij hopelijk ook met mij. Ik geef d’r tenslotte eten en liefde, dus dat zit waarschijnlijk wel snor. Er is in ieder geval één katje ‘gered’, maar er zijn ontzettend veel dieren in het asiel die op zoek zijn naar een nieuw thuis. Ben jij van plan om een huisdier te nemen? Kijk dan vooral eens op ikzoekbaas.dierenbescherming.nl, of download de app Ik Zoek Baas van de Dierenbescherming. Geef een asieldier een tweede kans!

SONY DSC