Het leven gaat niet altijd over rozen.

In december 2014 had ik een vaag voorgevoel. Ik had het gevoel dat 2015 alles behalve een fijn jaar zou worden. Inmiddels is het begin februari en ik kan stellen dat dit voorgevoel aardig uitgekomen is.

t9d330b_fuck-my-life-cat

Zoals jullie waarschijnlijk hebben gezien/gelezen, zou ik op mezelf gaan. Na zorgvuldige berekeningen en diep nadenken heb ik half januari het huurcontract getekend. Nadat ik de sleutel overhandigd kreeg heb ik een vreugdedansje gedaan in de woonkamer. Ik was zo blij. Ik merkte wel dat ik meer herrie in de woning hoorde dan wat ik bij de bezichtigingen had gehoord. En ik wist nog steeds niet wat er achter dat luik zat in de slaapkamer. “Dat zal wel een opbergruimte zijn.” werd er tegen mij gezegd, en ik ben daar vanuit gegaan. Want de opzichter zou dat toch wel weten?

Nee. De opzichter had blijkbaar geen flauw idee wat er achter dat luik zat. Toen mijn ouders op een normale zaterdagmiddag wilden gaan starten met klussen, kwamen ze tot de ontdekking dat er twee grote ventilatiesystemen achter dat luik zit. Die systemen zorgden voor een continu suizend geluid, alsof je in een harde storm zit, of pal langs de snelweg woont. Ze waren direct gestopt met klussen. Dit leuke nieuws kreeg ik op m’n werk te horen, waarna ik volledig in paniek naar het huis ging om zelf te gaan luisteren. Inderdaad, die systemen maakten veel geluid. Teveel, naar mijn mening. Hoe langer je in het stille huis was, hoe harder het geluid werd. Hoe kan dit nou? Hoe hebben we dit nou niet kunnen horen tijdens de bezichtigingen? Hoe kon de opzichter niet weten dat er twee van die apparaten achter dat luik zat? Schijnbaar hebben die apparaten uit gestaan tijdens die bezichtigingen, anders hadden we dat al veel eerder opgemerkt.

’s Avonds kwam mijn vriend nog even luisteren. “Nee, hier zou ik ook niet in kunnen slapen.” was zijn antwoord. En hij had het ook niet gehoord toen hij mee ging naar een bezichtiging. Gelukkig, het lag niet aan mij. Maar nu? Ik had voor anderhalve maand de huur betaald, alles was al geregeld. Het huis was van mij. Maar ik wilde het niet meer. Voor dit geluid had ik niet getekend. Er moest naar een oplossing gezocht worden. Misschien zou ik wel kunnen wennen aan dit geluid? Misschien kan er een timer op die apparaten, waardoor ze sowieso ’s nachts stil zijn? Misschien kunnen ze het isoleren, waardoor het geluid weg is? Na veel gebel, geregel en stress, kwam er uiteindelijk een opzichter kijken. “Oei mevrouwtje, ik had niet verwacht dat er zulke grote systemen er in zo’n klein huisje zou zitten. Nee, hier kan niet zoveel gedaan aan worden… Het geluid zal altijd blijven. Misschien dat isolatie zou helpen, maar zeker weten doe ik dat niet.”

Toen wist ik het zeker: Hier kan ik niet gaan wonen. Het hele avontuur kan niet doorgaan. Ik heb m’n ogen uit m’n kop gejankt. In een week tijd ging ik van ‘super happy’ naar ‘emo kid’. Want nu kwam het volgende probleem: De vloer moest geannuleerd worden, ik moest m’n keukentafel terugbrengen naar de kringloop, het bankstel moest geannuleerd worden… En nog het allerbelangrijkste: Kreeg ik mijn anderhalve maand huur wel terug? Na een hoop geregel heb ik het geld van de vloer terug gekregen, is de tafel teruggebracht en komt het bankstel toch en mag-ie godzijdank bij m’n schoonouders staan. En wonder boven wonder: Ik heb al m’n geld terug van de huur.

Eind goed, al goed toch? Ja, dat kan je denken. Maar op dit moment voelt het toch anders. Ik woon opeens weer thuis, terwijl ik me erop had voorbereid eindelijk een eigen plekje te hebben.  Ik probeer om deze gebeurtenis te kunnen lachen, zodat het minder erg lijkt. Hé, ik heb zometeen meer geld dan dat ik ooit heb gehad! Ik kan langer met Oetie knuffelen! Ik hoef geen huishouden te doen! Ik verdien zometeen zoveel dat ik lekker op vakantie kan gaan! Maar diep vanbinnen vreet het aan me. Alle stress van de afgelopen weken begint er nu uit te komen en ik voel me een wandelend lijk. Ik probeer aan m’n scriptie te werken, maar natuurlijk gaat dat ook niet goed en weet ik zeker dat ik de deadline van maart niet ga halen. Verder gaat het met een aantal mensen die ik liefheb ook niet zo goed. Kortom: dit jaar is héél slecht begonnen.

Mocht je nu een hater zijn en denken: “Ha lekker voor Lindsey, dat is je verdiende loon.” Doe maar. Want ook al gaat het op dit moment niet goed, ik weet wel dat het op een dag weer beter gaat. Dat ik een nog leuker huisje vind. Dat ik m’n scriptie haal. Dat het beter gaat met de mensen waarbij het nu minder gaat. Dat ik ga reizen, ver weg van hier. En die tijd komt er. Misschien niet morgen, misschien niet over een maand. Misschien pas volgend jaar. De tijd zal het leren.

Nee, het leven gaat niet over rozen. Maar, what doesn’t kill you makes you stronger. Toch?

Oké nu ga ik weer aan m’n scriptie, anders haal ik de deadline sowieso helemaal niet.

Doei.

Advertisements

Een gedachte over “Het leven gaat niet altijd over rozen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s