Volwassen worden. Ofzo.

Het is inmiddels al meer dan twee maanden geleden dat ik 22 ben geworden. Tweeëntwintig. Het is nu echt tijd om volwassen te worden, maar of ik daar nou zoveel zin in heb? Vroeger leek alles zo lekker makkelijk. Het enige probleem waar je mee te dealen had was je strenge moeder, die het niet toeliet om de snoeppot leeg te eten/het haar van je Barbies af te knippen/mooie muurschilderingen te maken. Maar op deze leeftijd heb je wel wat grotere problemen: studie, liefde, werk, gezondheid… Allemaal factoren die flink wat stress meegeven als het fout gaat. En ik spreek uit ervaring.

tumblr_mgcf21ZtdE1qzxzwwo1_500

Toen ik van lief schattig meisje naar een kwaadaardige chagrijnige puber transformeerde, begonnen ook alle puberale problemen. Zo was ik bang dat ik me ooit zou moeten opgeven voor het programma Ik Heb HET Nog Nooit Gedaan (wat toen nog niet bestond, maar goed). Want ik was zó lelijk en dik, wie zou mij nou leuk kunnen vinden? Vervolgens beleefde ik een aantal misstappen op het gebied van de liefde. Wist ik veel dat je eerst van jezelf moet houden voordat iemand écht van jou kan houden. Ik was dus heel erg onzeker over mezelf en m’n uiterlijk. Daarnaast wilde ik dolgraag een rockchick zijn, dus droeg ik broeken met gaten en zwarte nagellak. Ook had ik m’n oren laten doorboren met piercings, want zonder piercing was je niet stoer genoeg. Die vervolgens gingen ontsteken, waardoor ik ze noodgedwongen weer eruit moest halen. Ik werd van m’n elfde tot m’n zestiende geterroriseerd door de orthodontist met allerlei beugels. Ik vond mijn moeder de meest irritante persoon op aarde en m’n beste vriend was mijn konijn. Want die kon je niet kwetsen zoals mensen dat kunnen doen. Ik had geen idee waar ik goed in was, laat staan wat ik later wilde worden. Daarnaast was ik toch dom, want ik moest via het vmbo naar de havo. Ook was ik toentertijd altijd ziek, achteraf gezien vanwege die lactose-intolerantie.

IMG_5647

Met zo’n stoere tragus piercing moet je ook heel stoer kijken.

Och, wat had ik het als puisterige puber zwaar. Gelukkig was het niet een en al drama hoor. Want nu klinkt het alsof ik m’n pubertijd als een eenzame, naar Tokio Hotel luisterende, zelfsnijdende emo heb doorgebracht. Maar langzaamaan merk ik dat ik verander. Mijn ambitie op liefdesgebied was om professioneel cat lady worden. Ik vond mannen de meest achterlijke wezens op aarde. Deze mening heb ik nog steeds, ware het niet dat ik toch zo’n ‘achterlijk wezen’ aan de haak heb geslagen. Het lijkt me opeens wel leuk om oud te worden met iemand. En oké, en nog een kat erbij. Of twee. Opeens heb ik niet meer zo’n gigantische drang om ieder weekend uit te gaan. Ik vind het prima om op zaterdagavond een film te kijken. Maar niet te vaak hoor, anders kan ik mezelf direct wel een pittig kort kapsel aanmeten en Ecco-schoenen kopen. Ook merk ik dat ik een stuk serieuzer ben geworden met mijn studie en ook met mijn bijbaan. Ik kom niet meer ieder weekend brak aan op m’n werk en ik wil graag redelijk goed m’n studie afronden (hoewel dat op dit moment faalt, helaas). Ik wil geen rockchick meer zijn, ik wil gewoon graag mezelf zijn. Ik hoef geen piercings meer, en na jarenlang twijfelen over een tattoo weet ik vrijwel zeker dat zoiets nooit op mijn lichaam komt. Maar zeg nooit “nooit”, want wat ik het ene moment verafschuw, kan ik het andere moment weer omarmen. Ik weet steeds beter waar ik wel en niet goed in ben en ik doe dingen die ik jaren geleden eigenlijk al graag had willen doen, zoals balletdansen. Ik ben iets liever en minder perfectionistisch voor mezelf geworden. Vind iemand mij niet aardig? Jammer voor diegene, want ze nemen me maar zoals ik ben.

Ik ben inderdaad wat volwassener geworden en (als het goed is) zal dat de komende jaren alleen maar meer worden. Maar tot die tijd ga ik nog een keer stoned worden, keihard feesten, brak thuiskomen van festivals, hele dagen niks doen, chill-avonden houden met m’n vrienden, m’n geld spenderen aan kleding en eten omdat ik toch geen vaste lasten heb, iedere dag uitslapen, kinderachtige grapjes maken over o.a. piemels, seks en poep, urenlang zonnebaden in de tuin, dromen over een doorbraak met m’n band en genieten van het studentenleven wat ik leid. Want ik kan heel m’n leven nog écht volwassen worden.

Ok doei.

aVO73RM_700b

Good old times

Advertenties

2 gedachtes over “Volwassen worden. Ofzo.

  1. Linds! Ik moet weer zo lachen om jouw blogpost. Je hebt mn ritje naar Utrecht wat leuker gemaakt (ik irriteerde me weer enorm aan iemand die het te veel moeite vond om op te staan of door te schuiven naar het raam en wss dacht dat ik als een soort ninja over m heen kom klimmen).
    Nu ik erover nadenk klinken onze zaterdagavonden met een kopje thee ook wel suf, maar toch stiekem wel heel fijn.
    Enne.. brak terug komen van een festival gaat zeker wel lukken, je bent echt verrot na rock werchter!! Maar het is t echt waard! Heb er zo’n zin in.

    Knuf!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s