Bikiniseizoen

We hebben er al even van mogen genieten: De zomer komt eraan! Tijd voor terrasjes, festivals, overdosis ijsjes en gezellige barbecue avondjes. Voor velen van ons is het zonnetje goed voor het humeur en daalt het stressniveau. Voor velen ja, maar voor een groot deel van de mensheid is de zomer niet alleen maar feest. Nee. De zomer kan enorme onzekerheid, huilbuien en zelfs depressies veroorzaken. Want tegelijkertijd met de zomer wordt het bikiniseizoen ingeluid. SHOCK, HORROR! De vrouw MOET volledig gewaxd, gescrubd, afgetraind en getanned op het strand verschijnen. Anders wordt je door een stel Baywatch-figuren met emmertjes water nat gehouden omdat ze denken dat er een walvis aangespoeld is. Tenminste, dat doet de media je geloven.

AIN'T NOBODY GOT TIME FOR THAT

AIN’T NOBODY GOT TIME FOR THAT

Als tijdschriftverslaafde lees ik zo’n beetje ieder magazine (oké, behalve de Storyachtige Beau Monde Vriendin-crap). Een dag na de kerst beginnen de magazines er al over: “Train je overtollige kerstkilo’s eraf”, “Begin nu met afvallen, zodat je deze zomer er net zo uit kan zien als Doutzen Kroes!”, “Getting ready voor het bikiniseizoen”. En dat iedere week/maand opnieuw. Een aantal maanden voordat de zomermaanden losbarsten, krijg je opeens stappenplannen om bikiniklaar te worden:

Begin twee maanden van te voren met een suikervrij, koolhydraat-arm, zuivelvrij hongerdieet en start met twee à vier keer in de week met een zwaar sportschema. Een maand van te voren moet je gaan scrubben, anders wordt je velletje niet egaal bruin. Daarnaast moet je je volledig laten waxen, want als er ook maar één haartje zichtbaar is in je nieuwe bikini breekt de pleures uit. Gebruik een zelfbruiner, zodat je niet ingezet kan worden als zonnepaneel omdat je zoveel zonlicht weerkaatst. Daarnaast moeten natuurlijk je voeten een enorme anti-wratten, -likdoorns en -kloven beurt krijgen, inclusief een vrolijk lakje op de teennagels, het liefst met basecoat én topcoat. Anders blijft het natuurlijk niet zitten. Hetzelfde geldt voor je vingernagels. Moisturize je lichaam, want niemand wordt blij van een uitgedroogde huid. Zorg ervoor dat je huid vrij is van littekens en cellulitis. Vóóral van cellulitis. Want als je ook maar één putje niet onder handen hebt genomen wordt je direct op de trein gezet. Neem haarmaskers, koop speciale shampoo + conditioner en zorg ervoor dat je perfecte kapsel na een dagje strand er niet uit ziet als coupe Wilders. Ontdoe je gezicht van al het overtollige haar, scrub, smeer en verzorg je huidje en flikker er vervolgens ook nog wat zelfbruiner op. Eet ruim twee weken van te voren niets meer, want het is uit den boze dat je met een opgezette buik op het strand verschijnt. Train op de dag zelf nog zo’n anderhalf uur, check of je je zelfbruiner goed is uitgesmeerd, zorg ervoor dat de kleur van je nagellak matcht met je bikini, smeer je hoofd vol met waterproof make up, neem zonnebrand mee, hou je buik in en je bent klaar voor het strand. WOOHOO!
En dan heb je je als vrouw zijnde je volledig aan het  getting bikini ready-schema gehouden, gaat het toch vier weken lang stortregenen…

Ik vind het belachelijk dat de media vrouwen doet geloven dat zij zóveel tijd aan hun uiterlijk moeten spenderen voordat ze het strand op mogen. Alsof ze zichzelf niet mogen vertonen als ze geen afgetraind ‘perfect’ modellenlichaam hebben. Mannen hebben het daarentegen zoveel makkelijker. Zij trekken hun verwassen Speedo uit de kast en halen een sixpack bier om hun onepack mee te vullen, want “Hé, het is toch zomer?!”. Geen geklooi en onzeker gedoe. Nu kan iedereen wel zeggen dat mannen zich niet gek laten maken door het strandseizoen, maar mannen worden gewoonweg niet zo gehersenspoeld door de media. Degene die het hier niet mee eens is mag zich met geldige argumenten verdedigen.

De gemiddelde man.

De gemiddelde man.

Daarom wil ik jullie lieve vrouwen vragen om mijn bikini-schema op te volgen:

Stap 1: Scheer al het haar weg wat je weg wilt hebben.
Stap 2: Smeer je in met wat zonnebrand (huidkanker is niet zo’n goed idee).
Stap 3: Trek je favoriete bikini aan.
Stap 4: BE FABOULOUS AND CONFIDENT GUUURLL!

Zo, nu ben je klaar voor het bikiniseizoen.

 

tumblr_n5u31a1sju1r9dv1qo1_500

Advertenties

Sugar Galaxy

Ruim drie maanden geleden plaatste ik een outfit post met een sweater van We Are Hairy People (lees ‘m hieeerr). Die sweater had ik toen samen met een shirt besteld en ik had beloofd dat ik daarover nog zou bloggen. Bij deze dus.

Het shirt wilde ik al zó lang, zeker al meer dan een jaar. Het spreekt dan voor zich dat ik er heel erg blij mee ben. Do you like it?

DSC_0069 (2)

 

DSC_0058 (2)

 

Shirt – We Are Hairy People // Short – Primark // Desert Boots- Clarks // Ketting – River Island

DSC_0076

DSC_0053 (2)

DSC_0072

PS: Op de site van We Are Hairy People is het sinds kort mogelijk om zelf je kleding te ontwerpen. Kies een leuk printje, zoek je favo kledingstuk uit en de lady’s van WAHP flansen het voor je in elkaar. Kijk voor meer info op: http://www.wearehairypeople.co.uk/collections/make-your-own

Volwassen worden. Ofzo.

Het is inmiddels al meer dan twee maanden geleden dat ik 22 ben geworden. Tweeëntwintig. Het is nu echt tijd om volwassen te worden, maar of ik daar nou zoveel zin in heb? Vroeger leek alles zo lekker makkelijk. Het enige probleem waar je mee te dealen had was je strenge moeder, die het niet toeliet om de snoeppot leeg te eten/het haar van je Barbies af te knippen/mooie muurschilderingen te maken. Maar op deze leeftijd heb je wel wat grotere problemen: studie, liefde, werk, gezondheid… Allemaal factoren die flink wat stress meegeven als het fout gaat. En ik spreek uit ervaring.

tumblr_mgcf21ZtdE1qzxzwwo1_500

Toen ik van lief schattig meisje naar een kwaadaardige chagrijnige puber transformeerde, begonnen ook alle puberale problemen. Zo was ik bang dat ik me ooit zou moeten opgeven voor het programma Ik Heb HET Nog Nooit Gedaan (wat toen nog niet bestond, maar goed). Want ik was zó lelijk en dik, wie zou mij nou leuk kunnen vinden? Vervolgens beleefde ik een aantal misstappen op het gebied van de liefde. Wist ik veel dat je eerst van jezelf moet houden voordat iemand écht van jou kan houden. Ik was dus heel erg onzeker over mezelf en m’n uiterlijk. Daarnaast wilde ik dolgraag een rockchick zijn, dus droeg ik broeken met gaten en zwarte nagellak. Ook had ik m’n oren laten doorboren met piercings, want zonder piercing was je niet stoer genoeg. Die vervolgens gingen ontsteken, waardoor ik ze noodgedwongen weer eruit moest halen. Ik werd van m’n elfde tot m’n zestiende geterroriseerd door de orthodontist met allerlei beugels. Ik vond mijn moeder de meest irritante persoon op aarde en m’n beste vriend was mijn konijn. Want die kon je niet kwetsen zoals mensen dat kunnen doen. Ik had geen idee waar ik goed in was, laat staan wat ik later wilde worden. Daarnaast was ik toch dom, want ik moest via het vmbo naar de havo. Ook was ik toentertijd altijd ziek, achteraf gezien vanwege die lactose-intolerantie.

IMG_5647

Met zo’n stoere tragus piercing moet je ook heel stoer kijken.

Och, wat had ik het als puisterige puber zwaar. Gelukkig was het niet een en al drama hoor. Want nu klinkt het alsof ik m’n pubertijd als een eenzame, naar Tokio Hotel luisterende, zelfsnijdende emo heb doorgebracht. Maar langzaamaan merk ik dat ik verander. Mijn ambitie op liefdesgebied was om professioneel cat lady worden. Ik vond mannen de meest achterlijke wezens op aarde. Deze mening heb ik nog steeds, ware het niet dat ik toch zo’n ‘achterlijk wezen’ aan de haak heb geslagen. Het lijkt me opeens wel leuk om oud te worden met iemand. En oké, en nog een kat erbij. Of twee. Opeens heb ik niet meer zo’n gigantische drang om ieder weekend uit te gaan. Ik vind het prima om op zaterdagavond een film te kijken. Maar niet te vaak hoor, anders kan ik mezelf direct wel een pittig kort kapsel aanmeten en Ecco-schoenen kopen. Ook merk ik dat ik een stuk serieuzer ben geworden met mijn studie en ook met mijn bijbaan. Ik kom niet meer ieder weekend brak aan op m’n werk en ik wil graag redelijk goed m’n studie afronden (hoewel dat op dit moment faalt, helaas). Ik wil geen rockchick meer zijn, ik wil gewoon graag mezelf zijn. Ik hoef geen piercings meer, en na jarenlang twijfelen over een tattoo weet ik vrijwel zeker dat zoiets nooit op mijn lichaam komt. Maar zeg nooit “nooit”, want wat ik het ene moment verafschuw, kan ik het andere moment weer omarmen. Ik weet steeds beter waar ik wel en niet goed in ben en ik doe dingen die ik jaren geleden eigenlijk al graag had willen doen, zoals balletdansen. Ik ben iets liever en minder perfectionistisch voor mezelf geworden. Vind iemand mij niet aardig? Jammer voor diegene, want ze nemen me maar zoals ik ben.

Ik ben inderdaad wat volwassener geworden en (als het goed is) zal dat de komende jaren alleen maar meer worden. Maar tot die tijd ga ik nog een keer stoned worden, keihard feesten, brak thuiskomen van festivals, hele dagen niks doen, chill-avonden houden met m’n vrienden, m’n geld spenderen aan kleding en eten omdat ik toch geen vaste lasten heb, iedere dag uitslapen, kinderachtige grapjes maken over o.a. piemels, seks en poep, urenlang zonnebaden in de tuin, dromen over een doorbraak met m’n band en genieten van het studentenleven wat ik leid. Want ik kan heel m’n leven nog écht volwassen worden.

Ok doei.

aVO73RM_700b

Good old times