#treintroubles

‘Dames en heren. De intercity naar Gouda en Utrecht Centraal van 07:58 heeft een vertraging van ongeveer tien minuten. Herhaling…’

Iedere werkdag heb ik er mee te maken, vijf dagen per week: De trein. Ik slijt er zo’n 2,5 uur per dag in, uitgerekend zo’n 12,5 uur per week. Van Rotterdam Alexander, naar Utrecht Centraal en van Utrecht Centraal naar Amsterdam Centraal. En weer terug. Dit is mijn dagelijkse citytrip.

In eerste instantie dacht ik dat de trein best wel luxe was. Ik ben een doorgewinterde metroreizigster en ging vrijwel nooit met de trein. Maar nu loop ik sinds februari stage in Amsterdam en daar gaat natuurlijk geen metro naar toe (duh). Ik dacht dat de trein echt chill was. Maar dat viel behoorlijk tegen…

Zo heb ik iedere dag wel vertraging. Met een beetje geluk heen én terug. Vooral de afgelopen maanden was dit niet fijn (want koud). En dan kwam ‘ie eindelijk eens aankakken, stond de verwarming in de trein niet aan, waardoor het -10°C leek en er nog net geen pinguins in de coupé zaten. Ook komt het iedere dag voor dat de trein gewoon vijf minuten later aan komt rijden dan wat er op het bordje staat. Of dat er de hele reis een goederentrein met het tempo van een slak voor ons rijdt, waardoor er vertraging ontstaat. Zucht.

6732505_700b

Dan de treinreizigers. Dankzij deze mensen ben ik erachter dat ik mensen gigantisch irritante wezens vind. Vooral ’s ochtends vroeg. Zit je in de stiltecoupé, gaan ze alsnog zitten praten/telefoneren. Zelfs als iemand er wat van gezegd heeft. Of ze zitten constant op hun mobiel, waardoor je heel de tijd BLIEP-BLIEP-TRING-TRING-herrie mag aanhoren. Of mensen zetten hun mp3-speler op standje gehoorbeschadiging, waardoor de rest in de coupé mee kan genieten van Rihanna. Sowieso moet luisteren naar Rihanna verboden worden, maar dit even terzijde. Nog leuker is als een medepassagier zijn muziek ook keihard aanzet, waardoor je een fijne remix van twee nummers hoort.

Er is nog iets anders waar ik me vreselijk aan kan ergeren: Etende mensen. O. My. God. Ik HAAT het. Soms smakken ze zo hard dat ik ze door m’n muziek heen hoort.  Blijkbaar is het heel moeilijk om je eten met je mond dicht te vermalen. Of om kauwgom met je mond dicht te kauwen. Vaak zitten er van die typische ANWB-bejaarden in de trein, die na een dagje uit met het halve bejaardentehuis gezellig op een zuurtje gaan zitten sabbelen. AAAAARRRGHHHHH, ik haat het, ik haat het, ik haat het!

Dit ben ik.

Dit ben ik.

Nog meer dingen die best wel irritant zijn:
– Stinkende mensen;
– Constant per ongeluk oogcontact hebben met lelijke oude mannen waarmee ik absoluut niet wilde flirten;
– Geen oogcontact hebben met  jongens waarmee ik wel wilde flirten;
– Omver flikkeren in de trein, omdat ‘ie opeens zo erg heen en weer schommelt en het lijkt alsof je je op de Titanic bevindt;
– Mensen die geen seconde stil kunnen zitten;
– Mensen die bang zijn dat ze geen zitplaats hebben en als een stel wilden naar binnen sprinten;
– Mensen die breeduit gaan zitten.

Soms komt de NS met goede adviezen.

Soms komt de NS met goede adviezen.

Ik klink nu misschien als een zeikerd, maar als je probeert om nog even wat uurtjes slaap te pakken, is dit allemaal HEEL ERG irritant. Gelukkig hoef ik nog maar vijf weken met de trein, halleluja *insert zingend kerkkoor*.  Nog even volhouden dus. Tot die tijd zullen er vast en zeker regelmatig haat tweets van mij op je timeline verschijnen, hashtag treintroubles.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s